تبلیغات
شُبیر علیه السلام - راه شام

راه شام
پس از فاجعه کربلا، یزید بن معاویه از شنیدن شهادت امام حسین (ع) و یارانش شادمان گردید. او به عبیداللّه نامه نوشت که قافله اسیران را با سرهای شهدا به شام بفرستد. ابن زیاد با رسیدن نامه یزید، کاروان حضرت زینب (س) را همراه سرهای شهیدان به شام فرستاد. خاندان امام حسین(ع) به سوی شام روان شدند.

موقعیت حکومت یزید هنگام ورود اسرا به شام بسیار محکم بود. شهری که مردم آن سال‌ها بغض خاندان علی (ع) را داشتند، چرا که سال‌ها تبلیغات دودمان ابوسفیان را شنیده بودند، از این‌رو، می‌توان پیش بینی کرد که مردم فریب خورده این سرزمین چگونه از کاروان حسینی استقبال می‌کردند. بنابراین، شگفت انگیز نیست که «هنگام ورود اهل‌بیت پیامبر ، در شام، مردم لباس‌های نو برتن کردند و شهر را زینت دادند و نوازندگان مشغول نواختن شدند و شادمانی چنان مردم را فرا گرفته بود که گویا شام یکپارچه غرق در سرور است.»1

ولی قافله اسیران در مدتی کوتاه، شرایط را به نفع خویش عوض کرد. خطابه های آتشین، که به وسیله خواهر داغدار امام حسین و زین‌العابدین (ع) در شام ایراد گردیدند و در آن جنایت‌های ننگین بنی امیّه را آشکارا بیان کردند، از یکسو، دشمنی شامیان نسبت به اهل‌بیت(ع) را به علاقه و محبت بدل نمود و از سوی دیگر، خشم عمومی را متوجه یزید ساخت و یزید مشاهده کرد که کشتن امام حسین (ع) به جای آنکه موقعیت او را بهتر کند، ضربه های کوبنده ای بر پایه های حکومتش وارد آورد.

پی نوشت :
1- محمّد محمّدی اشتهاردی، پیشین، ص 327ـ328.

کلیه حقوق این وبلاگ برای شبیر محفوظ است و هر گونه کپی برداری تنها با ذکر منبع مجاز است