مقاتل
معرفی کتاب

«آینه در کربلاست» اثر دکتر محمدرضا سنگری تنها با گذشت یک سال از انتشار به چاپ هفتم رسیده است؛ این اثر روایتی کامل از واقعه عاشوراست.آینه در کربلاست از دقیقترین و جزئی پردازانه‌ترین تاریخ نوشته های عاشورا است که نویسنده در آن با استفاده از منابع دست اول و مورد وثوق علمای تاریخ شیعه، تحلیل جامعی از حادثه کربلا ارائه می‌دهد.

نظرسنجی
به نظر شما عوامل قیام امام حسین(ع) کدام موارد زیر است؟








جشنواره
  • حسین(علیه السلام) گوهر جاودانه ادیان

    رود خونی كه از شهیدان كربلا بر صحرای طف جاری شد، فرات حقیقتی گشت كه جرعه نوشان عزت و آزادگی را ازهر مذهب و مسلك و هر دین و آیین به قدر تشنگی سیراب كرد....

    ادامه مطلب ...
  • عشق به سیدالشهدا

    ستمگران و حكام ‏جور و پیروان باطل، وقتى با یك فكر و ایمان و گرایش معنوى ‏نتوانند مبارزه و مقابله كنند، به مظاهر و نمودها و سمبل هاى آن تفكر و باور حمله مى‏ كنند....

    ادامه مطلب ...
  • ارتباط امام مهدى(ع) با امام حسین(ع)

    از زمان خلقت آدم ابوالبشر تاكنون همواره دو جریان حقّ و باطل به موازات هم پیش‏رفته و كره خاك هیچ‏گاه از مصاف این دو جریان خالى نبوده است. پیروان هر یك از حق‏ مداران گذشته، همواره بسترسازان حق‏گرایان آینده...

    ادامه مطلب ...
  • سرّ عدد چهل

    اعداد نه تنها در زندگی مادی که در زندگی معنوی ما نیز حائز اهمیت فراوانند ، تعدا رکعات نماز ، تعداد تسبیحات اربعه ، تعداد تسبیحات حضرت فاطمه (س) و امثال اینها نشان می دهند که زندگی معنوی جدا از اعداد نیست ...

    ادامه مطلب ...
شنبه 2 فروردین 1399 :: نویسنده : عبرات
انسان در بینش اسلامى موجودى ممتاز است که در پرتو تحولات، به کمالات روحى و معنوى نایل مى شود و با گذر از یک مرحله به مرحله دیگر زندگى، جهت جاودانگى خود را مى یابد و در هر مرحله اى به زندگى نوین و دنیاى جدیدى قدم مى گذارد و با شرایط خاص آن وفق پیدا مى کند. گاهى ((رحم))، گاهى دنیا، زمانى برزخ و هنگامى قیامت اقامتگاه زیست انسان است. مرگ و حیات، دو تعبیر مختلف از روند زندگى و هر دو امر وجودى و تفسیرى از حیات جاودانى انسان است. علامه طباطبایى مى گوید: مرگ به معناى عدم حیات نیست بلکه به معناى انتقال است؛ امرى است وجودى که مانند حیات خلقت پذیر است.(1)

لسان قرآن کریم در بازگویى این حقیقت بسیار صراحت دارد: ((الذى خلق الموت و الحیوه لیبلوکم ایکم احسن عملا و هو العزیز الغفور))؛ خدا مرگ و حیات، هر دو را آفریده است تا شما را بیازماید که کدام یک از شما خوش عمل و نیک رفتارترید و او غالب و عزیز آمرزنده است.(2)

انسان ها در هر دوره اى از شرایط زندگى، پایبند ضوابط اجتماعى و روابط انسانى هستند. ارتباط انسانى در هیچ مقطعى گسستنى نیست. اسلام به این پیوند و پیوستگى تاکید مى ورزد. لذا ((زیارت)) مفاهیم عمیقى از عشق، محبت، مودت و پیوستگى انسانى و ایمانى را به همراه دارد، آن چنان که هر مسلمان باورمند وظایف زیارت مومنان و صالحان و گذشتگان را همواره به عهده دارد.

زیارت، عبرت انگیز است.

عالم دنیا، عالم جذب و کشش هاى فراوان مادى است. این کشش ها عامل بازدارنده و سبب غفلت انسان از فرجام زندگى و عاقبت اندیشى است. یاد آخرت فلسفه فردا نگرى و بیدارى انسان را شکل مى بخشد و او را متوجه زندگانى فردا مى کند. وقتى چنین توجه و تنبهى براى انسان حاصل شد، او در صدد ساختن آینده روشن و مطلوب براى خود بر مىآید و مقدمات رسیدن به آن را مهیا مى کند. پیامبر عظیم الشإن اسلام(ص) مى فرمایند: ((زوروا القبور فانها تذکرکم الاخره))؛ قبور را زیارت کنید. پس به درستى که این کار، شما را به یاد آخرت مى اندازد.(3)

زیارت، فرح بخش است.

زیارت نمودى از پیوند روحى و عاطفى است که میان انسان ها برقرار مى شود. موقعى که دوستى به دیدار دوست خود مى شتابد و تحفه اى براى او مى برد، قلب او سرشار از شادىها مى گردد. رفتن به دیار اموات نیز چنین پیامد شادى در پى دارد و روح در گذشتگان با تحفه زیارت مسرور و شاداب مى شود. امام على(ع) در این رابطه مى فرماید: ((زوروا موتاکم فانهم یفرحون بزیارتکم))؛ گذشته گان خود را زیارت کنید. پس به درستى که آنان از این عمل شما بسى مسروز و فرحناک مى شوند.(4)

داود رقى مى گوید به امام صادق(ع) عرض کردم: کسى کنار قبر پدر و بستگان خود یا افراد دگر مى رود، آیا به حال آن صاحب قبر سودى مى رساند؟ امام فرمود: ((نعم ان ذلک یدخل علیه کما یدخل على احدکم الهدیه یفرح بها))؛ بلى. ثوابش به او مى رسد و خوشحال مى شود، همان طور که اگر هدیه اى به شما برسد شما خوشحال مى شوید.(5)


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، شفاعت، آیات، معصیت، بینش شیعى، امامت،
دوشنبه 5 اسفند 1398 :: نویسنده : عبرات
بصیرت زائر انسان زائر باید قبل از هر چیزى تهذیب و طهارت ظاهرى و باطنى داشته باشد بعد از آن سعى کند با برداشتن گام‏ هاى کوتاه، تمرکز حواس و ذکر گفتن، قلبش را به سوى مکان زیارتى متوجّه نماید. مسلمان مشتاق زیارت باید بداند آن جا محل حضور عالم ملکوت است و لذا ضرورت دارد با حالتى وارد آن مکان مبارک گردد که متناسب با آن زیارتگاه باشد. زائر باید تلاش کند بین خود و شخصیتى که مى‏خواهد او را زیارت کند یک تناسبى برقرار کند یعنى یک نوع تحوّل در رفتار، خصال، اندیشه و باورهاى خود پدید آورد و توجه داشته باشد مى‏خواهد با انسانى پاک، شایسته و صالح و عبد پروردگار ملاقات کند و بدیهى است این دیدار محتاج یک توازن و معرفتى است، زائر قبل از انجام زیارت باید وظایف شرعى و دینى خود را انجام داده و نسبت به حقوق مردم کوشا باشد.

آگاهى و میزان معرفت زایر نیز در این برنامه اهمیتى بسزا دارد و در صورتى که آدمى تسلیم امر و عارف به حق در امر زیارت باشد در پیشگاه پروردگار منزلت والایى بدست مى ‏آورد، اعمال بدون شناخت و عارى از هرگونه کمالات ایمانى همچون پیکرى بى روح هستند و فاقد خاصیت مى ‏باشند از این روى در منابع روایى تأکید شده که زیارت ائمه با چندین حج برابرى مى‏کند البته در صورتى که توأم با بصیرت درونى و یک ارتباط معرفتى باشد، زائر بداند اگرچه امام معصومى که مشهدش را زیارت مى‏کند بر حسب ظاهر از دنیا رفته امّا کاملاً نسبت به نیت و حالات زائر آگاهى دارد، به خواسته‏ هاى او توجه مى‏کند و براى برآوردن حاجتش تلاش مى‏نماید.

بزنطى مى‏گوید: از امام رضا(ع) شنیدم که آن حضرت فرمود: مازارنى من اولیایى عارفاً بحقّى الّا تشفعت فیه یوم القیامه؛(1) هیچ یک از اولیاء و پیروان، مرا زیارت نمى‏کند در حالى که به حق من معرفت دارد، مگر این که در روز قیامت او را شفاعت مى‏کنم.اذن دخول‏ یکى از آداب مهم در امر زیارت اذن دخول است، این برنامه قبل از ورود به حرم مطهر صورت مى‏گیرد.

شهید اول تأکید مى‏نماید: زائر در کنار درب حرم توقف نماید و اذن دخول بخواند اگر در خود رقت قلب و خشوع احساس کرد، داخل شود، نشانه اذن دخول دل شکستگى و یک نوع دگرگونى در درون مى‏باشد.اذن دخول در حرم معصومین در واقع یک معناى صورى و ظاهرى ندارد و در واقع بدین مفهوم است که آیا مأذون هستم به محفل نورانى و مرکز اسرار شما راه یابم این اجازه از حریم الهى آغاز مى‏گردد، سپس اجازه ورود در حریم سرّ پیامبراکرم(ص) و معصومین(ع) تقاضا مى‏شود و هر کس به اندازه ظرفیت، لیاقت و توانایى درونى به این فضاى معطر و بوستان با صفا گام مى‏نهد، اجازه خواستن و آداب ورود به خانه پیامبر نکته‏اى که قرآن بدان اشاره دارد: «یا ایّها الّذین آمنوا لاتدخلوا بیوت النّبى الّا ان یؤذن لکم؛(2) اى کسانى که ایمان آورده‏اید در خانه‏ هاى پیامبر داخل نشوید مگر این که به شما اجازه داده شود» در ادامه همین آیه، قرآن مى‏فرماید: «و ما کان لکم ان تؤذوا رسول اللّه؛ شما را نرسیده است که پیامبر خدا را آزار دهید» پس بدون مقدمه و بى موقع به حریم این خاندان وارد شدن خود یک نوع اذیت به شمار مى‏رود.

از آیات دیگرى که گویاى اذن دخول در خانه پیامبران و ائمه است این کلام شریف مى‏باشد: «فى بیوت اذن اللّه ان ترفع و یذکر فیها اسمه یسبّح له فیها بالغدوّ و الآصال؛(3) آن نور در خانه هایى است که خداوند رخصت داد ارجمندش دارند و نامش در آن جا یاد شود و او را هر بامداد و شبانگاه تسبیح گویند.

نور خداوند مى‏تواند قرآن کریم، هدایت الهى، ایمان، آیین اسلام، معرفت درونى و پیامبر و ائمه هدى باشند، خداوند خود پیامبر را سراج منیر معرفى مى‏کند(4) و در زیارت جامعه درباره پیشوایان معصوم آمده است: خلقکم اللّه نوراً فجعلکم بعرشه محدقین؛ خداوند شما را از نورهایى آفرید که گرد عرش او حلقه زده بودید، در همان زیارت مى‏خوانیم: و انتم نور الاخیار و هداة الابرار(شما نور خوبان و هدایت کننده نیکوکاران هستید).

این نور در خانه هایى است که اهل آن هر صبح و شام خدا را تسبیح مى‏گویند، این مکان‏ها مرکز یاد خداست و حقایق و معارف اسلام از آن‏ها نشر مى‏یابد و در یک معناى گسترده مساجد خانه ‏هاى انبیاء و اولیاء شامل حال این آیه هستند.


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، امامت، تولىّ و تبرّى، معارف اسلام، ائمه هدى، عالم ملکوت،
زیارتنامه‌ هاى اهل‌ بیت(علیهم السلام) فقط سلام و احترام به آن پیشوایان نیست، بلكه دربردارنده معارف بلندى در عرصه‌ هاى مختلف معارف الهى مى‌ باشد كه جویندگان و طالبان آنها را از غناى معرفتى و عرفانى خود سیراب مى‌كند. یكى از این حوزه‌ هاى معرفتى و عرفانى، سخن گفتن زائر با خداوند بزرگ و ابراز بندگى به درگاه آن بى‌نیاز مطلق است.

زائر كوى امامان معصوم(علیهم السلام) ضمن زیارت ایشان، با خداى خود نیز به صحبت مى‌پردازد و او را با تمام وجود حس مى‌كند. خود را در عالمى برتر مى‌بیند و عقده دل در برابر خدا مى‌گشاید؛ آنچه را نمى‌تواند به دیگران بگوید، با خداى خود در میان مى‌گذارد و از این طریق به بهره معنوى كامل مى‌ رسد.

در این نوشتار، به ابعاد این مسئله خواهیم پرداخت و ورود بنده به محضر خدا را در سایه‌سار زیارتنامه‌هاى اهل‌بیت(علیهم السلام) به نظاره خواهیم نشست؛ باشد كه راهى براى توجه بیشتر به پروردگار فراهم گردد و دل‌ هاى مشتاقان از این چشمه جوشان، سیراب‌ تر گردد.

١. توجه به حضور در محضر خداوند

ما مسلمانان باور راسخ داریم كه خداى متعال در عین بسیط بودن وجود خود، به همه مكان‌ ها و زمان‌ ها اشراف دارد و به همه چیز آگاه است. بندگان خود را مى‌بیند و رفتار آنان را زیر نظر دارد. روى خود را به هر سو برگردانیم، همان سو، «وجه الله» است؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرماید: (وَ لِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَیْنَمٰا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ وٰاسِعٌ عَلِیمٌ)؛ «مشرق و مغرب، از آنِ خداست! پس به هرسو رو كنید، رو به خدا كرده‌اید. خداوند داراى قدرت وسیع و [به همه‌چیز] داناست». (بقره: ١١۵)

بر این اساس، ما بندگان نیز باید خود را همواره در محضر خداوند ببینیم و مراقب اعمال و حركات و سكنات خود باشیم و بدانیم كه خداوند رفتار پنهانى ما را مى‌بیند؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرماید: (إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ مٰا یَخْفىٰ)؛ «او آشكار و نهان را مى‌داند». (اعلى: ٧) همچنین در آیه‌اى دیگر مى‌فرماید: (أَ لَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللّٰهَ یَرىٰ)؛ «آیا او ندانست كه خداوند [همه اعمالش را] مى‌بیند؟!» (علق: ١۴)

امام على(ع) نیز فرمود:

«اتَّقُوا مَعَاصِیَ اللهِ فِی الْخَلَوَاتِ فَإِنَّ الشَّاهِدَ هُوَ الْحَاكِم» 1؛ «از نافرمانى خداوند در خلوت بپرهیزید؛ زیرا [در روز قیامت] شاهد، خود حكم مى‌كند». در دعاى پس از نماز زیارت امام على(ع) مى‌خوانیم:

یَا مَنْ هُوَ أَقْرَبُ إِلَیَ‌ّ مِنْ حَبْلِ الْوَرِیدِ وَ یَا مَنْ یَحُولُ بَیْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ وَ یَا مَنْ هُوَ بِالمَنْظَرِ الْأَعْلَى وَ الْأُفُقِ المُبِینِ وَ یَا مَنْ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى وَ یَا مَنْ هُوَ یَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْیُنِ وَ ما تُخْفِی الصُّدُورُ یَا مَنْ لَا تَخْفَى عَلَیْهِ خَافِیَة. 2

اى كسى كه از رگ گردن به من نزدیك‌ترى و اى كسى كه بین انسان و قلب او حائل مى‌شوى و اى كسى كه در دیدگاه بلند و افق آشكارى، و اى كسى كه بخشاینده و مهربانى و اى كسى كه چشم‌هایى را كه به خیانت مى‌گردد و آنچه را سینه‌ها مخفى مى‌سازند، مى‌داند؛ اى كسى كه هیچ امرى بر او مخفى نیست!


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، خدا، زیارتنامه، اهل بیت، گریه،
جمعه 4 بهمن 1398 :: نویسنده : عبرات
یكى از مسائل بسیار مهم و قابل بررسى در ارتباط با موضوع زیارت، پیدا كردن راز آن همه تأكید و توصیۀ اهل‌بیت (علیهم السلام) به زیارت این خاندان بزرگوار است.

 اهمیت زیارت امام حسین علیه‌ السلام

یكى از مسائل بسیار مهم و قابل بررسى در ارتباط با موضوع زیارت، پیدا كردن راز آن همه تأكید و توصیۀ اهل‌بیت (علیهم السلام) به زیارت این خاندان بزرگوار است. وقتى سخنان اهل بیت (علیهم السلام) را در مورد ترغیب و تشویق به زیارت قبور خاندان رسالت، مرور مى‌كنیم، با انبوهى از روایاتى روبه‌رو مى‌شویم كه در نگاه اول و در نگاه سطحى، قدرى اغراق‌آمیز به نظر مى‌رسند؛ ولى این روایات در منابع معتبر ما آمده، بسیارى از آنها از نظر سند هم صحیح مى‌باشند. در این جا به روایاتى اشاره مى‌كنیم كه حج و زیارت اهل بیت (علیهم السلام) را با هم مقایسه كرده، تا ببینیم رمز این همه تأكید و تصریح به زیارت اهل بیت (علیهم السلام)، آن هم در مقایسه با حج، چیست و این روایات، چه پیامى براى پیروان اهل بیت (علیهم السلام) و پیروان قرآن دارند.

روایات زیادى دربارۀ زیارت سیدالشهداء(علیه السلام) نقل شده كه در بخش زیارت كتاب دانشنامۀ امام حسین(علیه السلام) گردآورى شده‌اند. در این جا، نمونه‌اى از این روایات را نقل مى‌كنیم:

١. قال الامام الصادق(علیه السلام):

«من أتى قبر الحسین(علیه السلام) كتب الله له حجة و عمرة؛ ١ كسى كه به زیارت قبر امام حسین(علیه السلام) بیاید، خداوند متعال براى او یك حج و یك عمره مى‌نویسد».

٢. قال الامام الصادق(علیه السلام):

ایّما مؤمن زار الحسین‌بن على (علیهما السلام) عارفاً بحقه فى غیر یوم عید، كتب له عشرون حجة و عشرون عمرة مبرورات متقبلات، و عشرون غزوة مع نبى مرسل او امامٍ عادل؛ ٢ هر مؤمنى قبر امام حسین(علیه السلام) را در غیر روز عید، عارفانه و با شناخت حق او، زیارت كند، براى او ثواب بیست حج و بیست عمرۀ نیكو و قبول شده و بیست جنگ همراه با پیامبر و امام عادل، نوشته مى‌شود.

٣. «عن الامام الصادق(علیه السلام) قال:

كان الحسین بن على السلام ذات یوم فى حجر رسول الله(صلى‌الله و علیه وآله) یلاعبه و یضاحكه، فقالت عائشة یا رسول الله ما اشدّ اعجابك بهذا الصبى!

فقال لها: و یلك و كیف لا احبّه و لا اعجب به و هو ثمرة فؤادى، و قرة عینى، اما انّ امتى

ستقتلهُ، فمن زاره بعد و فاته كتب الله له حجتى من حججى. قالت: یا رسول الله حجة من حججك؟! قال: نعم، حجتین من حججى. قالت یا رسول الله حجتین من حججك؟ قال نعم و اربعه. قال فلم تزل تزاده و یزید و یضعف حتى بلغ تسعین حجة من حجج رسول الله(صلى‌الله و علیه وآله) باعمارها؛ 3 روزى حسین بن على (علیهما السلام) در دامن پیامبر اكرم(صلى‌الله و علیه وآله) بود كه آن حضرت با او شوخى مى‌كرد و او را مى‌خنداند.

عایشه گفت: اى رسول خدا! چقدر از این كودك شگفت زده هستى؟ رسول خدا(صلى‌الله و علیه وآله) فرمود: واى بر تو! چرا او را دوست نداشته باشم و از او شگفت زده نباشم؛ در صورتى كه میوۀ دلم و نور چشم من است و آگاه باش كه امت من، او را به زودى مى‌كشند؛ پس هر كس كه او را زیارت كند، خداوند براى او ثواب حجى از حج‌هاى مرا مى‌نویسد.

عایشه گفت: ثواب حجى از حج‌هاى شما؟ پیامبر فرمود: بله، بلكه ثواب دو حج از حج‌هاى من. عایشه دوباره گفت: ثواب دو حج؟ پیامبر فرمود: بله و ثواب چهار حج.


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، امامت، اهمیت زیارت، اهل بیت، زیارت سیدالشهدا(علیه السلام)،
یکشنبه 22 دی 1398 :: نویسنده : عبرات
1. بی میلی و بی نشاطی در زیارت

همان گونه که غذای جسمانی، آن گاه که از روی بی میلی مصرف شود، نه لذت بخش خواهد بود، و نه به درستی جذب بدن، و نه مایه رشد و شادابی جسم می شود، غذای روحانی نیز برای روح این گونه است که اگر همراه با شوق و شور نباشد، اثر چندانی در رشد روحی انسان نخواهد داشت.

حضرت امام رحمه الله در این باره می فرماید: «چنانچه اطبّا را عقیده آن است که اگر غذا را از روی سرور و بهجت میل کنند، زودتر هضم می شود، همین طور طب روحانی اقتضا می کند که انسان غذاهای روحانی را از روی بهجت و اشتیاق تناول کند و از کسالت و تکلف دوری کند، آثار آن در قلب، زودتر واقع شود و باطن قلب با آن، زودتر تصفیه شود».1

زیارت نیز غذایی روحانی است که آن گاه تأثیر کامل می بخشد و موجب رشد و نشاط روحی می شود که با شوق، همراه باشد.

ابن قولویه قمی می گوید:

پدرم از سعد بن عبدالله، از علی بن ابراهیم جعفری، از حمدان دسوائی نقل کرده که می گوید: محضر امام جواد(ع) شرفیاب شدم، عرض کردم: کسی که پدر شما را در طوس زیارت کند، از چه اجر و پاداشی برخوردار است؟ فرمود: کسی که قبر پدرم را از روی شوق زیارت کند، خداوند همه گناهان گذشته و آینده اش را می آمرزد. روای حدیث ـ حمدان دسوائی ـ می گوید: من پس از شنیدن این حدیث از امام جواد(ع) با ایوب بن نوح بن درّاج ملاقات کردم و به او گفتم: ای ایوب من از مولای خود امام جواد(ع) چنین حدیثی شنیدم. ایوب گفت: دوست داری مطلبی افزون بر آن برای تو بگویم؟ گفتم: آری. گفت: از خودِ آن بزرگوار شنیدم که فرمود: آن گاه که روز قیامت فرا رسد، منبری برای زائر پدرم ـ که او را از روی شوق زیارت کرده است ـ کنار منبر رسول خدا صلی الله علیه و آله نصب می شود، تا مردم از حساب فارغ شوند.2

امام رضا(ع) فرمود:

اِنَّ لِکلِّ اِمامٍ عَهْداً فی عُنُقِ اَوْلِیائهِ وَ شیعَتِهِ وَ اِنَّ مِنْ تَمامِ الْوَفاء بِالْعَهدِ وَ حُسْنِ الاَداءِ زِیارَةِ قُبُورِهِمْ فَمَنْ زارَهُم رَغْبَهً فی زیارَتِهِم و تَصْدیقاً بِما رَغِبُوا فیهِ کانَ اَئمَّتُهم شُفَعاءَ هُمْ یوْمَ القیامَة.3

همانا که هر امامی، عهد و پیمانی بر گردن دوستان و شیعیانش دارد و به درستی که وفای کامل به عهد و ادای زیبای این پیمان، با زیارت قبور آنها حاصل می شود. پس هر که آنها را از روی شوق و رغبت و باور نسبت به این شوق، زیارت کند، آنان در روز قیامت از او شفاعت خواهند نمود.

خارخار شوق در دل، کار بال و پر کند

طی به یک پا می کند چندین بیابان گردباد4

«صائب»

پای شکسته، سنگ رهِ ما نمی شود

شوق تو مومیایی پای شکسته است5

«صائب»

غنچه را باد صبا از پوست می آرد برون

بی نسیم شوق، پیراهن دریدن مشکل است6

«صائب»

بی سر پرشور، تن دیگ ز جوش افتاده ای است

بی دل بی تاب، بال و پر ندارد آدمی

چون نمکدانی است «صائب» کز نمک خالی بود

شورشی از عشق اگر در سر ندارد آدمی7


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، امام، آفت، ماهی، نان، خدا، زائر،
چیستی معنای زیارت

نشان دهنده تمایل و عدول است. حالِ زایر نیز از همین مقوله است؛ چرا که وقتی فردی به زیارت فرد دیگری می رود، تمایل به سوی او یافته و از دیگران عدول می کند. زایر یعنی کسی که به یک طرف میل پیدا می کند و از ماسوای آن عدول می نماید. پس واژه «زَور» به معنای میل و عدول است. برای مثال، زایری که به آستان بوسی و زیارت امام رضا علیه السلام شرف یاب می شود، در واقع به حضرتش میل نموده و خود را با تمام وجود در محضر آن حضرت می بیند و از ماسوای آن بزرگوار عدول و اعراض کرده است.

محدّث بزرگوار شیخ طریحی در مجمع البحرین می نویسد: در دعایی آمده است:

اللهمَّ اجعلنی من زوّارک؛ خدایا! مرا از زایران خود قرار بده. این دعا چه معنایی دارد؟ چرا که خدای تعالی جسم نیست تا مکانی خاصّ و جهتی معین داشته باشد. معنای دعا چنین است: خدایا! مرا آن چنان قرار بده که فقط به تو تمایل و توجّه داشته باشم. وقتی انسان به خدا تمایل نمود، در واقع از ماسوای حضرت باری تعالی اعراض و عدول کرده است و از کسانی شده که به آن درگاه باشکوه پناه آورده، از او یاری طلبیده و کاری با ماسوای او ندارد. صاحب مجمع البحرین در ادامه می نویسد: در حدیث آمده است: من فعل کذا فقد زار اللَّه فی عرشه؛

هر که فلان عمل را انجام دهد، خدا را در عرش خودش زیارت کرده است. یعنی خدا را قصد کرده و به او تمایل نموده و از ماسوای خدا عدول و اعراض کرده است. به سخن دیگر، اثر این عمل چنین است که خدای تعالی این شخص را به خود اختصاص می دهد، تمایل او را به سوی خودش قرار داده و او را از ماسوای خود منقطع می نماید.

زیارت در حقیقت، حضور حقیقی زایر نزد زیارت شونده است. از این رو، در بعضی کلمات آمده: «الزیارة حضور الزائر عند المزور». بعضی گمان می کنند که این حضور همان حضور ظاهری جسمی است و حال این که روایاتی برای زیارت حضرت رسول صلی اللَّه علیه وآله و ائمه اطهار علیهم السلام از راه دور داریم که نشان می دهد مراد حضور واقعی قلبی است که همان «میل»و «توجّه» است و تحقق عنوان «زیارت» و ترتّب آثار آن دائر مدار حضور و توجّه باطنی است؛ از این رو خیلی از اوقات انسان در زیارت گاه حضور بدنی دارد، امّا چون قلب او و فکرش در جای دیگر است اثری بر آن حضور بار نمی شود.

به راستی چه مقام والا و با شکوهی است که تمام تمایل و توجّه انسان فقط به سوی خداوند متعال باشد، به گونه ای که همواره به طرف حضرت حق حرکت کند، ماسوای او را پشت سر قرار دهد و از هر آن چه جز اوست عدول نماید که در نتیجه چنین انسانی ممحّض و خالص در خداوند متعال می گردد. اگر خداوند این کار را با انسانی انجام دهد و او را بپذیرد، او را از «مخلَصین» (خالص شدگان) برای خود قرار داده است. این چه مقام والایی است؛ مقامی که تمام تلاش گران راه توحید در پی آن بوده اند و اساساً هدف همین بوده است!




ادامه مطلب...

نوع مطلب :
برچسب ها : زیارت، ائمه اطهار علیهم‌السلام، توفیق، تسلیم،
پنجشنبه 12 دی 1398 :: نویسنده : عبرات
چرا زیارت؟

زیارت در اسلام به ویژه در فرهنگ غنی تشیع از جایگاه والایی برخوردار است .

اولیای الهی و ائمه ی معصومین ( علیهم السلام) پیروان خود را دعوت به زیارت کرده اند و پاداش فراوان برای «زائر» بیان شده است .

در زیارت، قبل از برهان و فلسفه چینی، شور و عشق و محبت نهفته است .

وادی زیارت، بیش از آن که وادی معقولات و محاسبات عقلی باشد، وادی دل و جذبه ی درون است .

در این جا پیش از آن که «عقل » محاسبه کند، دل فرمان می دهد . زائر اگر بداند و بشناسد که مورد زیارت کیست، دیگر نمی پرسد: «کجاست؟» به راه می افتد و همچون موسی ( علیه السلام) در پی «عبد صالح » روان می گردد .

آن چه زائر را به پیمودن این راه وا می دارد، کشش درونی و علاقه ی قلبی اوست، چراکه اگر عشق آمد، خستگی رخت بر می بندد .

«آنچه در راه طلب خسته نگردد هرگز

پای پرآبله و بادیه پیمای من است »

شوق دیدار محبوب، انسان عافیت طلب را بادیه پیما می سازد . به خصوص اگر عشق راستین به خدا باشد که معشوق کامل و محبوب مطلق است و پیوند با او، سوزنده و سازنده است و به فرموده ی امیر بیان، حضرت علی ( علیه السلام): «حب الله نار لا تمر علی شیی ء الا احترق و نور الله لایطلع علی شیی ء الا اضاء» (محبت خدا آتشی است سوزان و نورخدا، فروغی است، روشنگر)

و به قول میکل آنژ (تندیس پرداز ایتالیایی): «عشق، شهری است که خداوند به انسان داده تا با آن نزد وی پرواز کند» (2)

عشق، معمار عالم و آباد کننده ی دل است و دانشمند دیگری می گوید:

«یک قلب می تواند هزارسال فکر خود را به کار برد، لیکن به قدر آن چه عشق، یک روز یاد می دهد، کسب نتواند کرد» (3)

و حافظ در این خصوص می گوید:

«ناز پرور تنعم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد»

عاشق محبت خدا و اولیای خدا، سر برکف می نهد ودر کوی دوست می رود و راضی است به هرچه او بپسندد، چه راحت، چه رنج، چه غم و چه شادی و به قول باباطاهر:

یکی درد و یکی درمان پسندد

یکی وصل ویکی هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل و هجران

پسندم آنچه را جانان پسندد


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، محبت، عشق، خدا، زائر، امام، ائام،
حرم امام معصوم (ع)، در واقع، خانه خاندان پیامبر خدا (ص) و یکى از خانه‌هاى پیامبر (ص) محسوب مى‌شود. از این رو، وارد شدن به آن، بدون اجازه، شایسته نیست. توصیه شده که هنگام زیارت سیدالشهدا (ع)، زائر براى تأسّى به فرشتگان حاضر در حرم مطهر آن امام علیه السلام، شایسته است که سکوت را مراعات کند و جز خیر و نیکى، بر زبان جارى نسازد. ائمه معصومین (ع) سفارش زیادی بر زیارت حضرت سیدالشهدا (ع) داشته‌اند، اما آدابی برای این زیارت بر شمرده‌اند و در برخی موارد به شیعیان نهیب زده و زیارت نکردن را از زیارت با رعایت نکردن برخی آداب بهتر دانسته‌اند.

زیارتی که از زیارت نکردن بدتر است!

برای زیارت امام حسین (ع) در مناسبت‌های مختلف، فضیلت‌های زیادی ذکر شده است که یکی از زیارت‌های مورد تأکید در روایات، زیارت امام حسین (ع) در روز اربعین است. امام حسن عسکری (ع) یکی از پنج نشانه مؤمن را زیارت اربعین می‌دانند و می‌فرمایند: مؤمن پنج علامت دارد: خواندن ۵۱ رکعت نماز در شبانه‌روز (نمازهای واجب و نافله)، زیارت اربعین، به دست کردن انگشتری دردست راست‌، به خاک ساییدن پیشانی (سجده رفتن بر خاک)‌، و بلند خواندن بسم الله الرحمن ‌الرحیم در نماز. اما خود ائمه معصومین (ع) که سفارش زیادی بر زیارت حضرت سیدالشهداء (ع) داشتند، آدابی برای این زیارت بر شمرده‌اند و در برخی موارد به شیعیان نهیب زده و زیارت نکردن را از زیارت با عدم رعایت برخی آداب بهتر دانسته‌اند.

امام حسین (ع) را محزون و ژولیده زیارت کنید

از حضرت امام صادق علیه السلام نقل شده چون می‌خواهی به زیارت امام حسین علیه‌السلام بروی، آن حضرت را محزون و غمناک و ژولیده و غبارآلود و گرسنه و تشنه زیارت کن که آن جناب با این احوال شهید شد و حاجات خود را بخواه و از کربلا بازگرد، و آن را وطن خود قرار مده. بدین معنا که پس از زیارت از کربلا خارج شوید. در روایت دیگری فرمودند که بیشتر از سه روز در کربلا نمانید.

هیئت ظاهرى زائر، باید متناسب حضور بر سرِ مزار شهدا باشد. لذا ادب حضور، ایجاب مى‌کند که نه تنها زائر، خود را زینت نکند؛ بلکه توصیه شده با چهره‌اى ژولیده و غمبار، وارد حرم شریف امام حسین علیه‌السلام شود. عطر نزدن و سرمه نکشیدن و آرایش نکردن از جمله توصیه‌ های این سفر زیارتی است «وَلاتَدَّهِنْ وَ لاتَکتَحِل حتّی تَأتِیَ الفُرات». در روایت ابو حمزه ثمالى (ره)، از امام صادق علیه السلام باب زیارت حضرت امام حسین علیه السلام نقل شده: چون به نینوا رسیدى بارهاى خود را در آنجا بگذار، و به چشم سرمه نکش، و تا زمانی که در آنجا اقامت دارى گوشت مخور.

با عدم رعایت این آداب، اگر به زیارت امام حسین (ع) نروید بهتر است!

زائر در سفر زیارت آن حضرت نباید توشه خود را از غذاهاى لذیذ مانند بریانى و حلواجات قرار دهد، بلکه برای خوراکش نان با شیر یا ماست تهیه کند. از امام صادق علیه السّلام روایت شده که فرمود: شنیدم جماعتى به زیارت امام حسین علیه السلام می‌روند، و با خود سفره‌هایى برمى‌دارند که در آنها بزغاله‌هاى بریان و حلواجات هست! اگر به زیارت قبر پدران یا دوستان خود بروند قطعا این خوراکی‌ها را با خود برنمی‌دارند.

در حدیث معتبر دیگرى نقل شده است که امام صادق علیه السلام به مفضل بن عمر فرمود: زیارت کنید امام حسین علیه السلام را بهتر از آن است که زیارت نکنید، و زیارت نکنید بهتر از آن است که زیارت کنید، مفضل عرضه داشت: پشتم را شکستى! فرمود: واللّه اگر به زیارت قبر پدران خود بروید، اندوهگین و غمناک می‌روید، و به زیارت آن حضرت که می‌روید سفره‌ها با خود برمی‌دارید، در حالی که باید ژولیده و گردآلود بروید.

شیخ عباس قمی می‌نویسد: پس براى اغنیا و تجار چه اندازه شایسته است، که این مطلب را در این سفر ملاحظه کنند و هرگاه در شهرهایى که تا کربلا بین راه ایشان است، عده‌اى از دوستانشان ایشان را دعوت و میهمانى می‌کنند و در زمان حرکت سفره‌هاى آنان را از پخته‌هاى لذیذ، و مرغ بریان و سایر غذاها پر مى‌کنند، نپذیرند و بگویند: ما مسافر کربلا هستیم، و براى ما تغذیه به این غذاها شایسته نیست.


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : امام حسین ـ علیه‌السلام، آداب زیارت، اذن ورود، زیارت، پیاده روی اربعین،
سه شنبه 3 دی 1398 :: نویسنده : عبرات
زیارت، بر قرار کردن ارتباط قلبی با حجت خدا و خود را در تشعشع فیض او قرار دادن است.

زیارت، دیداری است مشتاقانه و عاشقانه در پیشگاه معشوقی که او خود عاشق خداست.

زیارت، احترام و گرامیداشت مزور و بزرگ شمردن بزرگان دین است.

زیارت، جلوه ای از محبت و مودّت بر ولی خدا و ادای اجر رسالت است.[1] زیارت، رشته ای از باورها و اعتقادات مذهبی است که با احساسات پاک و عواطف عالی انسانی همراه می گردد.

زیارت، نه پرستش مردگان بلکه دیدار زندگان حقیقی است با چشم دل؛ قرآن می فرماید:

«وَلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی سَبیلِ اللَّه امواتاً بَلْ احیاءٌ عند رَبِّهم یرزقون فَرِحینَ بِما اتاهُم اللَّهُ مِن فَضلِهِ»[2]

ای پیامبر! هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زنده اند، و نزد پروردگارشان روزی داده می شوند. آن ها به خاطر نعمت های فراوانی که خداوند از فضل خود به ایشان بخشیده است، خوشحالند.

زیارت، برقرار ساختن ارتباط واقعی با حجت الهی است.

زیارت، بیعت مجدد مأموم است با امام، اعلام وفاداری است با رهبر و ابراز بی زاری از هر باطل و طاغوت است.

زیارت، نشانه ایمان، صداقت و قدرشناسی است و وسیله بالا بردن معارف و اخلاق انسانی می باشد.

زیارت در قرآن

از آنجا قرآن مهمترین تکیه گاه فکری و عملی مسلمانان است به بررسی کوتاه پیرامون زیارت در قرآن می پردازیم

سیره پیامبر این بود که بر جنازه مردگان نماز می خواند. و بر سر مزارشان می ایستاد و برایشان دعا و طلب مغفرت می کرد. قرآن پیامبر صلی الله علیه و آله را از نمازگزاردن و زیارت قبور منافقان نهی نمود و فرمود: وَ لا تُصَلِّ عَلی أَحَدٍ مِنْهُمْ ماتَ أَبَداً وَ لا تَقُمْ عَلی قَبْرِهِ إِنَّهُمْ کفَرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ ماتُوا وَ هُمْ فاسِقُونَ[3]

بر هیچ یک از آنان نماز نخوان و بر کنار قبرش نایست چرا که آنها به خدا و رسولش کافر شده و در حال فسق از دنیا رفته اند. مفهوم آیه جواز زیارت را می رساند.

قرآن ضمن نقل داستان اصحاب کهف می فرماید: گروهی به زیارت قبور آنها آمدند و گفتند ما مسجدی در کنار مدفن آنها می سازیم تا خاطره آنان فراموش نشود و مورد زیارت قرار گیرند.

و قرآن بعد از نقل این داستان از چنین عملی نهی نفرموده است.[4]

پی نوشت ها :
[1] - شورى، 230.
[2] - آل عمران، 169.
[3] - توبه، 84.
[4] - المیزان، ج 3، ص 285.
منبع : اکبری، محمود؛ ره توشه زیارت، ص: 15




نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، چیستی، قرآن،
یکشنبه 17 آذر 1398 :: نویسنده : عبرات
بر حسب دلالت آیات و روایات و ادلّه دیگر ما معتقدیم که انبیای الهی و اوصیای آن ها زنده هستند. آن بزرگواران زایران خویش را می شناسند و به آنها عنایت دارند. اگر کسی بخواهد خداوند متعال را زیارت کند، بایستی پیامبر اکرم صلی اللَّه علیه وآله و ائمّه اطهار علیهم السلام را زیارت نماید که البتّه توجّه به این حضرات و اعراض از ماسوای آن ها، توجّه به خدا و اعراض از ماسوای اوست. حکمت زیارت پیامبر اکرم صلی اللَّه علیه وآله و پیشوایان معصوم علیهم السلام و تحمّل این همه رنج ها، هزینه اموال و صرف وقت ها همه روشن می شود و از طرفی، علّت آن همه تأکیدی که بر زیارت ائمّه اطهار علیهم السلام- به ویژه زیارت سالار شهیدان امام حسین علیه السلام در کربلا و امام رضا علیه السلام در طوس- شده، معلوم می گردد.

چیستی معنای زیارت

واژه «زیارت» از «زَور» گرفته شده است، ابن فارس واژه شناس معروف، در کتاب معجم مقاییس اللغه می نویسد:

الزاء والواو والراء، أصل واحد یدلّ علی المیل و العدول؛[1] این واژه که از حروف «ز»، «و» و «ر» تشکیل شده، نشان دهنده تمایل و عدول است. حالِ زایر نیز از همین مقوله است؛ چرا که وقتی فردی به زیارت فرد دیگری می رود، تمایل به سوی او یافته و از دیگران عدول می کند. زایر یعنی کسی که به یک طرف میل پیدا می کند و از ماسوای آن عدول می نماید. پس واژه «زَور» به معنای میل و عدول است. برای مثال، زایری که به آستان بوسی و زیارت امام رضا علیه السلام شرف یاب می شود، در واقع به حضرتش میل نموده و خود را با تمام وجود در محضر آن حضرت می بیند و از ماسوای آن بزرگوار عدول و اعراض کرده است.

محدّث بزرگوار شیخ طریحی در مجمع البحرین می نویسد: در دعایی آمده است:

اللهمَّ اجعلنی من زوّارک؛[2] خدایا! مرا از زایران خود قرار بده.

این دعا چه معنایی دارد؟ چرا که خدای تعالی جسم نیست تا مکانی خاصّ و جهتی معین داشته باشد.

معنای دعا چنین است: خدایا! مرا آن چنان قرار بده که فقط به تو تمایل و توجّه داشته باشم.

وقتی انسان به خدا تمایل نمود، در واقع از ماسوای حضرت باری تعالی اعراض و عدول کرده است و از کسانی شده که به آن درگاه باشکوه پناه آورده، از او یاری طلبیده و کاری با ماسوای او ندارد.

صاحب مجمع البحرین در ادامه می نویسد: در حدیث آمده است:

من فعل کذا فقد زار اللَّه فی عرشه؛[3] هر که فلان عمل را انجام دهد، خدا را در عرش خودش زیارت کرده است.

یعنی خدا را قصد کرده و به او تمایل نموده و از ماسوای خدا عدول و اعراض کرده است.

به سخن دیگر، اثر این عمل چنین است که خدای تعالی این شخص را به خود اختصاص می دهد، تمایل او را به سوی خودش قرار داده و او را از ماسوای خود منقطع می نماید.


ادامه مطلب...

نوع مطلب : مناسبتها
برچسب ها : زیارت، پیامبر و اهل‌بیتش علیهم‌السلام، امام رضا (ع)،


( کل صفحات : 3 )    1   2   3   
هوای دل



تا آفتاب از حرکات تو می وزد از سمت سیب ، عطر صفات تو می وزد . دل می دهیم ، پنجره را باز می کنیم باران گرفته ، یا کلمات تو می وزد ؟ دل می شویم ، محض تپیدن به پای تو در خاک کوچه ای که حیات تو می وزد اینکه چقدر بوی شهادت ، چقدر صبح اینکه چقدر از نفحات تو می وزد ! امشب بهار می دمد از خون روشنت فردا بهشت از برکات تو می وزد . من ایستاده ام به تماشای زیستن جایی که موج موج فرات تو می وزد و با هر اذان به یاد همان ظهر چاک چاک گیسوی خون چکان صلات تو می وزد . کشتی شکستگان تو را بیم موج نیست ،آنجا که بادبان نجات تو می وزد
امکانات


آمار
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید ماه قبل :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic